Executie als politiek wapenTerwijl de wereld richting de afschaffing van de doodstraf beweegt, blijft de Islamitische Republiek Iran executie gebruiken als haar meest extreme en onomkeerbare repressiemiddel tegen politieke tegenstanders. Politieke gevangenen die worden geëxecuteerd, zijn slachtoffers van een systeem dat het "Recht op Leven" opoffert voor zijn eigen politieke voortbestaan. Straffen worden opgelegd via gerechtelijke procedures die niet voldoen aan de minimale normen van een eerlijk proces zoals voorgeschreven in Artikel 14 van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (ICCPR).Executies van kind tot ouderdom: systematische schending van het Verdrag inzake de rechten van het kind en fundamentele mensenrechtenDe Iraanse rechterlijke macht heeft leeftijdsgrenzen en haar internationale verplichtingen bij het uitspreken van doodvonnissen genegeerd. De leeftijdsgroep van de ter dood veroordeelden duidt op een blinde onderdrukking:Kinderverdachten: De schokkende zaak van Soleiman Shahbakhsh, die op 12-jarige leeftijd werd gearresteerd en vervolgens ter dood werd veroordeeld, dient als bewijs van de grove schending van het Verdrag inzake de Rechten van het Kind door de soevereine staat.De Ouderen: Het ter dood veroordelen van personen tot 70 jaar toont aan dat de executiemachine geen menselijke of juridische aandacht vertoont, zelfs niet tegenover ouderen.Systemische Discriminatie: Gericht op etnische en religieuze minderhedenVeel ter dood veroordeelden zijn afkomstig uit de gemarginaliseerde regio's van Iran, in het bijzonder Sistan, Baluchistan, Koerdistan en Khuzestan. Dit wijst op het gebruik van veiligheidsaanklachten om etnische eisen het zwijgen op te leggen.Herhaalde beschuldigingen: "Baghi" (Gewapende opstand tegen de staat) en "Moharebeh" (Vijandschap tegen God) zijn standaardlabels die worden gebruikt tegen Koerdische, Beloetsjische en Arabische activisten om hun burgerlijke activiteiten als "terroristische" daden te presenteren.Anatomie van aanklachten: Rechterlijke kadering in een juridisch vacuümDe meerderheid van de ter dood veroordeelden wordt geconfronteerd met rekbare en vage beschuldigingen die geen precieze juridische definities hebben, waardoor willekeurige rechterlijke interpretatie mogelijk is:Efsad-fel-Arz (Corruptie op Aarde) en Moharebeh: Vaak gebaseerd op gedwongen bekentenissen die onder marteling worden afgedwongen.Spionage en samenwerking met vijandige staten: Een label dat wordt gebruikt om politieke tegenstanders en oppositieactivisten uit te schakelen zonder het tonen van één geloofwaardig fysiek of digitaal document.Gebrek aan transparantie: procedures worden achter gesloten deuren gevoerd in "Revolutionaire Rechtbanken" zonder recht op toegang tot een onafhankelijke advocaat tijdens de voorlopige onderzoeksfase.De geografie van onderdrukking: Kritieke gevangeniscentraDegenen die ter dood zijn veroordeeld, zijn verspreid over het hele land, maar de concentratie in specifieke gevangenissen heeft deze faciliteiten veranderd in "Wachtkamers van Marteling":Evin en Qezel Hesar (Teheran/Karaj): De belangrijkste centra voor politieke en ideologische executies.Urmia, Vakilabad (Mashhad) en Sepidar (Ahvaz): Centra vanwaar gruwelijke berichten zijn overgebracht van psychische en fysieke marteling om bekentenissen af te dwingen.Gender gerelateerde repressie: Vrouwen in de dodencelHet uitspreken van doodvonnissen voor vrouwen zoals Zahra Shahbaz Tabari wegens lidmaatschap van oppositiegroepen markeert een nieuwe fase in het hardhandig optreden tegen vrouwelijke activisten. Door doodvonnissen voor vrouwen uit te vaardigen, probeert het regime de frontlinies van sociale protesten te doorbreken die de katalysatoren voor verandering in Iran de afgelopen jaren zijn geweest. Systematische schending van binnenlandse en internationale wetten onder de cultuur van straffeloosheidA) Overtredingen van het internationaal recht:Artikel 6 (ICCPR): Het inherente recht op leven en het verbod op executie wanneer er geen eerlijk proces is gehouden.Artikel 7 (ICCPR): Verbod op foltering en onmenselijke behandeling (tijdens verhoor en wachttijd op executie).Artikel 37 van het Verdrag inzake de Rechten van het Kind: Absoluut verbod op de doodstraf voor personen die jonger waren dan 18 jaar ten tijde van het vermeende misdrijf.Artikel 14 (ICCPR): Schending van het recht op toegang tot een onafhankelijke advocaat en een bekwaam, onpartijdig tribunaal.B) Overtredingen van de binnenlandse wet (Iran):Artikel 38 van de Grondwet: Verbod op elke vorm van foltering om bekentenissen af te dwingen (wat de basis vormt van de meeste van deze doodstraffen).Artikel 5 van het Islamitisch Wetboek van Strafrecht: Vereiste van proportionaliteit tussen misdaad en straf.Artikel 4 van het Wetboek van Strafvordering: Het vermoeden van onschuld, dat volledig wordt genegeerd in revolutionaire rechtbanken. Eisen en dringende oproep tot actieExecutie onder de Islamitische Republiek is een door de staat georganiseerde misdaad. Iran HRM roept Mai Sato, de speciale rapporteur van de VN, en alle mensenrechtenorganisaties op om de volgende stappen te ondernemen:Diplomatieke druk: Om onmiddellijk de executiemachine in Iran te stoppen.Zaakbesprekingen: Inzet van monitoringsmissies om de gerechtelijke procedures van politieke gevangenen die ter dood zijn veroordeeld te onderzoeken.Einde maken aan straffeloosheid: Strafrechtelijke vervolging van rechters die doodvonnissen uitvaardigen binnen het kader van universele jurisdictie.Het stopzetten van de executiemachine in Iran is niet slechts een wettelijke eis; het is een poging om een grootschalige politieke zuivering te voorkomen. Het zwijgen van de internationale gemeenschap is een stilzwijgende goedkeuring van door de staat gesponsorde moorden. Het is tijd dat de Iraanse regering ernstige en straffende internationale gevolgen ondervindt voor het gebruik van "Dood" als bestuursinstrument.